Kaşıntıyla baş gösteren ayak mantarına karşı erkekleri uyaran doktor Rukiye Kaymaz "Mantar için mutlaka dermatoloğa gidin! Aslında tedavisi kolaydır ama inatçı bir hastalıktır" diyor.

Ayak mantarı genellikle genç ve erişkin erkeklerde görülen ve çok sık rastlanan bir deri hastalığıdır. Tedavisi basittir ama çok inatçı ve dirençli bir hastalık olduğu için kolay kolay geçmez, asla kendiliğinden kaybolmaz. Kadıköy Şifa Tıp Merkezi Ataşehir Dermatoloji Uzmanı Dr. Rukiye Kaymaz ayak mantarıyla ilgili en önemli soruları yanıtladı.

MANTAR NASIL ORTAYA ÇIKAR?
Mantar; sıcak, nemli ve havasız ortamda çoğunlukla ayak parmaklarının aralarına yerleşip çoğalır.

TEHLİKE NEREDEN GELİR?
Birçok insanın çıplak ayakla dolaştığı (üstelik nemli, ıslak bir ortam sağlayan) yerlerde her zaman ayak mantarı kapma olasılığı ve tehlikesi vardır. Örneğin; yüzme havuzları, sauna, hamam veya spor salonlarında özellikle terlik giymeye dikkat etmek gerekir. Yoksa her an mantar olabilirsiniz.

BELİRTİLERİ NELERDİR?
Ayak parmakları arasında kaşıntı ve yanma, mantarın ilk belirtisidir. Bir süre sonra aynı bölgedeki deride pul pul görüntü ve acı veren çatlaklar oluşur. Deride kalınlaşma, deri üzerinde minik su kabarcıkları da mantarın belirtisi olabilir. Tedavi edilmediğinde ayak tırnaklarına da bulaşarak tırnakta renk ve şekil değişikliği de yapabilmektedir.

MANTAR TEDAVİSİ İÇİN NE YAPMAK GEREKİR?
Böyle bir durumda hemen bir dermatoloji uzmanına gidip tedaviye başlamalısınız. Hiçbir şey yapmadan çok uzun süre geçirirseniz, mantar ayaklardan başka bölgelere de sıçrayabilir. Bu nedenle doktorunuzun tavsiye edeceği ilaçları hemen uygulamalısınız. Uygun ilacı (bunlar krem veya sprey şeklinde olabiliyor) aldıktan sonra iki ya da üç hafta süresince hasta bölgeye, temiz ve kuru cilde uygulamalısınız. Süreklilik çok önemlidir. Çünkü ayak mantarı kolay tedavi edilse de, aslında inatçı bir hastalıktır. Tekrarlayabilir.

ÇORABINIZI HER GÜN DEĞİŞTİRİN!
-Duş veya banyodan sonra ayak parmaklarınızın arasını iyice kurulayın! Yüzme havuzları ve benzeri yerlerde terlik giymeye özen gösterin.
-Her gün çorap değiştirin, aynı çorabı birkaç gün üst üste giymeyin. Bu kural ayakkabılar için de geçerli. Her gün aynı ayakkabıyı giymek hastalığa davetiye çıkaracaktır.
-Ayak ve parmak aralarını ara sıra incelemek, bu bölgedeki cildi kontrol etmek gerekir.
-Ailenizin bir ferdinde ayak mantarı varsa bu sizin için de çok yüksek tehlike demektir. Evde terlikle veya çorapla gezin. Tedavi için bir dermatoloji uzmanına mutlaka muayene olun.

UZMANLAR UYARIYOR 'BULAŞICIDIR' DİYOR
Tıp dilindeki adı 'Tinea Pedis' olan ayak mantarı, birçok erkekte hayat boyu en az bir kere gelişiyor. Bu arada uzmanlar mantarın bulaşıcı olduğunu, hastaların banyo sonrası ayaklarını iyi kurulamaları gerektiğini söylüyor.

Hamileyim zannettim meğer üç günlük ömrüm kalmış

Ahu Özkan'a beş aylık evliyken 'Akut Karaciğer Yetmezliği' teşhisi konuldu. Eşi Cüneyt Özkan karaciğerinin yüzde 70'ini verince tekrar hayata bağlanan Ahu Özkan, "Hamile olduğumu düşündüm. Meğer ömrümün üç gün olduğu söyleniyormuş" diyor.Evlendikten beş ay sonra, bir gün karaciğerinin iflas ettiğini öğrendi. Üç günlük ömrü kalmıştı, tek kurtuluş yolu organ nakli olmaktı. Ancak kadavra bulunamadı. Eşi Cüneyt Özkan, hayatını tehlikeye atıp yeni eşine karaciğerinin tam yüzde 70'ini verdi. Ahu ve Cüneyt Özkan'ın yaşadıkları tam bir film gibiydi. Arkadaşlık, flört yılları derken ardından evlilik teklifi geldi. Başta 'Ben yalnızlığı seviyor, evlilikten korkuyorum' diyen Ahu Özkan, daha sonra Cüneyt Bey'in evlilik teklifine 'evet' dedi. Ancak evliliğin ilk günleri de, ilk ayları da zor geçti. Ahu Özkan, ölümle yaşam arasında geçen hayatlarını anlattı.

ÇOK ŞİŞTİM!
Hastalığımın ilk belirtisi olarak önce elim ve ayaklarım; daha sonra da karnım şişti. Hamile olabileceğimi düşündüm. Testler yapıldı ve hamile değil, sarılık olduğum ortaya çıktı. 'Sarılık önemli değildir' diye düşünürken, beni Memorial Hastanesi Organ Nakli Bölümü'ne yönlendirdiler. Ben daha ne olduğunu bile anlayamadan bana 'Akut Karaciğer Yetmezliği' tanısı koydular.

Doktorlarım acilen karaciğer nakline ihtiyacım olduğunu söyledi. İnanamadım, karaciğerim için savaşmak istedim. 'İyileşir' dedim tam üç ay onu kurtarmak için savaştıysam da, karaciğerim hızla küçüldü. Son nokta; artık vaktim kalmamış. Doktorlar, üç günlük ömrüm olduğunu söylüyormuş. Ben bilmiyorum çünkü komaya girmişim.

YENİ EVLİYİZ, OLMAZ!
Kadavra listesine yazıldım ama bu kadar kısa süre içinde karaciğer bulunması zaten mucize olurdu ki, bu mucize gerçekleşmedi. Eşim, Prof. Dr. Münci Kalayoğlu'na "Benim karaciğerimi alın" diye ısrar etmiş. Doktor, eşime, karaciğerinin yüzde 70'ini bana vermesi gerektiğini söylemiş. Yani, bu onun için hayatını tehlikeye atması anlamına geliyormuş. Ama o, bunu yaptı.

BEN SANA CİĞERİMİ VEREMEM!
Bana ilk söylediklerinde "Ben kesinlikle kabul etmem" demiş, ona kıyamamıştım. "Boşanırsak ne olur?" diye düşünüyordum, "Daha çok yeni evliyiz; ben olsam sana ciğerimi veremem" deyince o, "Olsun ben veririm" dedi. Prof. Dr. Münci Kalayoğlu eşime, "Umarım geriye kalan karaciğerin sana yeter" diyerek uyarmıştı. Buna rağmen eşim vermek istemiş. Derken beklenen ameliyatı oldum.

Yoğun bakımda gözlerimi açtığımda ilk olarak hastanenin ışıklarını fark ettim. 10 gün boyunca bilinçsiz yattığım için eşimin bana karaciğerini verdiğini bilmiyordum. Uyanıp, eşime pansuman yapıldığını gördüğüm zaman onun bana karaciğerini verdiğini anladım. Yoğun bakımda yatarken Dr. Kadir Doğruer'in bana söylediği şu cümle aklımdan hiç çıkmıyor: "Ahu bu yataktan kalkacak, yürüyerek hastaneden çıkacak!" Doktorumun bana moral veren bu sözleri, benim emin ellerde olduğumu düşündürüyordu. Bu yüzden yoğun bakımda en zor anlarda bile umutsuzluğa kapılmadım.

İNSAN TUHAFLAŞIYOR
Yoğun bakımın cam tarafında yatıyordum. Camdan etraftaki evlerde balkonlarında yemek yiyen aileleri görüyordum. O sırada tek dilediğim şey, evimin balkonunda akşam serinliğinde yemek yemekti. Sonra tuhaf şeyler istemeye başladım. Dondurma istiyorum getiriyorlar bir lokma yiyorum, sonra sakız istiyorum. İnsan tuhaflaşıyor. Her yerimde borular... Televizyon istiyorum, dizi seyretmeye başlıyorum. Hastanede kendimi emin ellerde, güvende hissediyordum.