Günlerden Pazar değildi.

Bardaktan boşanırcasına yağmur yağmıyordu. Sanki gök delinmemiş, gökyüzünden o hızla gelen damlalar pencereyi 'tık... tık... tık...' diye dövmüyordu.

        Dışarısı karanlık değildi. Ve ben pencerenin buğusunu silerek dışarı bakmadım. Damlalar, parmak izlerimin açtığı inceli kalınlı, buğulu yoldan süzülüp önce yavaş, sonra birden hızlanarak akmadılar.
        Düşüncelere dalmadım; içim sıkılmamıştı. İçimin bu sıkıntısı yüzüme, oradan da parmaklarımın pencerede bıraktığı koyu karanlık ize yansımamıştı. Pencereyi biraz daha silmeye uğraşmadım. Camın soğuğundan önce parmaklarımı, giderek tüm vücudumu hafiften bir titremedir almadı. Artık ne olursa olsun cesaret edip başladığımı bitirmeliyim, diye düşünmedim.
…
        Camın önünden ani bir kararla çekilip kütüphaneme gitmedim. En üst rafa uzanmadım. Rastgele bir iki kitap seçmedim. Tekrar camın önüne gelip sallanan sandalyeme oturmadım. Kucağımda kütüphaneden rastgele seçtiğim o bir iki kitap da yoktu. Sayfaları karıştırmaya başlamadım. Derken kitaplardan biri kucağımdan kayıp yere düşmedi. Hayli kalın olan cilt, 'tonk' diye bir ses çıkarmadı. Umursamadım.

        Yanımdaki sehpanın üzerinde sigaram, çakmağım ve buz mavisi kristal küllük durmuyordu. Uzanıp paketten bir sigara çıkarmadım. Uçak benziniyle yanan muhtar çakmağıma elimi bir sürtüşte yakmadım. İlk nefesi içime derince çekerken gözlerimi kapamadım. Kucağımda hâlâ kitaplar durmuyordu. Biri de yerde değildi.

        Düşünceler beynimden hızla akmaya devam etmiyordu.
        Son kararımı vermemiştim:
        Bir kitap yazmayacaktım.
        Ve onu sizin gibi; kimse okuyamayacaktı!

Seviye MERİH -Anafilya Şubat 2007